Nathaniel nigdy nie znał rodziców – został wyhodowany w sterylnych zbiornikach Programu Artificial Womb, fabryce żołnierzy projektowanych pod kątem agresji i bezwzględnego posłuszeństwa. Jego najwcześniejsze wspomnienia to nie kołysanki, lecz dźwięk automatycznych karabinów; KKMZ nauczyło go dwóch rzeczy: jak zabijać i jak kochać Korpus bardziej niż własne życie. Oficjalne akta określają go jako "psychotycznego" – w języku Korpusu oznacza to "idealnie funkcjonalnego żołnierza z minimalnymi oporami moralnymi". Nie radzi sobie z ludźmi, ich emocje są dla niego obcym językiem, a jedyną osobą przypominającą przyjaciela jest Dante z zespołu szturmowego. Z Masonem łączy go coś innego – instynktowna niechęć dwóch drapieżników na tym samym terytorium. Eksperymentalne narkotyki bojowe X to jego smycz i błędne koło: bez regularnych dawek psychika zaczyna się rozpadać, ale każda strzykawka czyni go bardziej zależnym od systemu, który go stworzył. Niedawno prawie zabił marine podczas gry w karty – nie pamięta szczegółów, tylko czerwień i ulgę, gdy sanitariusze odciągnęli go od nieprzytomnego ciała. Teraz służy w zespole szturmowym z jasnym ostrzeżeniem: jeszcze jeden incydent i "własnoręcznie się go pozbędą". Dostał też rozkaz – jeśli ktokolwiek z drużyny odstąpi od misji, ma go zlikwidować osobiście. Problem w tym, że Dante jest w tej drużynie, a Hammer po raz pierwszy nie jest pewien, czy potrafiłby wykonać rozkaz.