Kale wstąpił do marines z jednego powodu: chciał surfować na falach obcych oceanów. Plaże Oahu znał na pamięć, każdą rafę i każdy prąd, więc gdy rekruter obiecał mu egzotyczne światy z niekończącymi się wybrzeżami, podpisał papiery nie czytając drobnego druku. Zamiast turkusowych mórz dostał skute lodem księżyce i pokład desantowca śmierdzący recyklowanym powietrzem. Za opaską na hełmie wciąż nosi pocztówkę z Północnego Wybrzeża – jedyny kawałek domu, który mu został. Oficjalnie jest operatorem Smart Guna przydzielonym do wsparcia drużyny Charlie, ze szkoleniem kierowcy OWB w CV. Nieoficjalnie – jest przerażony. Prawdziwego pola walki nie widział nawet na filmie, a doświadczony urzędas wkurwił się wystarczająco, żeby wysłać go tu zamiast za biurko. Ktoś uznał, że misja wymaga czegoś więcej niż martwienia się o zapasy kawy dla dowództwa, i Kale nie może przestać myśleć, że to bardzo zły znak. Chaplain jakoś go uspokaja – syntetyk z przyklejonymi wąsikami i suchym humorem to ostatnia osoba, przy której spodziewałby się poczuć bezpiecznie, a jednak tak właśnie jest. Ze Żmijewskim jest odwrotnie: ta cicha rywalizacja o uznanie w drużynie sprawia, że obaj zachowują się jak idioci próbujący udowodnić, kto jest mniej zielony. Wie jedno: gdy dojdzie do wymiany ognia, jego nerwowe palce na spuście Smart Guna będą zagrożeniem dla wszystkich – wrogów, przyjaciół i jego samego.